حمل مىكند سبك مىشود . / 191 [ 3 ] و تنگى نفس و بازو گشاده نبودن قلب بارى بس سنگين است ، پشت صاحب آن را خم مىكند ، و مخصوصا اگر شخص حامل رسالت خدا بر جهانيان باشد ، سنگينى آن چندان مىشود كه هيچ كس تاب تحمل آن را ندارد ، مگر آن كه خدا سينهء او را به ايمان و يقين و توكل كردن بر خودش و همه چيز را به دست او سپردن گشوده باشد ، و شعيب - عليه السلام - در آن هنگام كه با فساد قومش چالش كرد و گفت : إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ « 6 » چنين بود . « الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ - كه پشت تو را خم كرده بود . » نيز گفته‌اند كه : يعنى چندان سنگين بود كه نقيض يعنى صداى تا شدن پشت بر اثر گرانبارى شنيده شد . [ 4 ] هنگامى كه بنده زندگى خود را خالص به خدا اختصاص مىدهد ، و از پليديها و مصلحتها و شهوتهاى دنيا آن را پاك مىكند ، و از قيد و بندهاى ماده خلاص مىشود ، قرين رسالت مىشود ، و به آن مىشنود ، و نام او به سبب پراكندن و گداختن آن در بوته‌اش بلند آوازه مىشود ، و سيد المرسلين چنين بود كه خدا او را براى خود برگزيد و به همين جهت نام او قرين نام خدا شد ، و فرمانبردارى از او دنباله‌اى از فرمانبردارى خدا ، و سخن و سنت و سيرت و آداب او جزئى از احكام خدا كه گفت : وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا . « 7 » خدا بدين گونه نام و ياد او را برترى بخشيد ، و چنان كه مىبينى ، در هر برآمدن و فرورفتن خورشيد مؤذنان با ميليونها حنجرهء مؤمن ، نام او را با احترام بر زبان مىآورند . « وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ - و ياد و نام تو را بلند گردانيديم . » و ياد رسول در دنيا به تأييد خدا از دينش كه از همهء دينها برتر است ، بلند

--> ( 6 ) - سورهء هود / 88 . ( 7 ) - سورهء حشر / 7 .